Hari Ahad baru aku rasa. Sakit,perit sakit urat. Aku rasa, ni lah apa yang orang tua-tua rasa kalau depa cakap depa sakit urat tu. Start dari pinggang sampai ke bawah, urat aku sakit. Bukan otot, tapi urat. Ya, aku yakin.
Kalau aku berdiri, nak duduk sakit. Kalau duduk, nak berdiri sakit. Kakak aku yang mengandung cakap, " Sapa yang mengandung ni?". Mungkin selama ni, aku manjakan sangat badan. Mungkin. Mungkin juga aku terlalu push badan aku. Mungkin. Semua gara-gara marathon 7.2 km? Tak. Salah aku kot. Tak cool down. Kalau Tasya Hudson tawu aku tak cool down ni, mesti aku dah kena bebel.
Bila aku rasa nak mengeluh atau nak ngada-ngada bising sana-sini aku sakit ni, aku teringat Syazwan, terus tak jadi. Apa yang aku alami takleh nak banding ngan kau kawan. Jatuh, pengsan masa marathon yang dah nak dekat sampai garisan penamat. Siyes kawan, aku lalu sebelah kau, aku tak kenal kau, plus ramai2 orang dah keliling kau. Bila aku dah sampai, baru aku tawu itu kau. Kawan, balik sini lagi ya? Aku nak gadoh lagi ngan kau dalam kelas IELTS. Bila malam baru aku dgr update kau, kawan, dengan multiple organ failure segala, aku tak tawu benda apa tu, tapi aku assume tak best sebab kau kat ICU mesti pakai mesin-mesin,tiub-tiub segala. *Ya Allah, selamatkan kawan aku, Muhammad Syazwan Asyraf. Amin.* Hey, kawan, dengar ni, balik ya!
Tuhan,tolong selamatkan kawan aku ya?
No comments:
Post a Comment